Al mijn hele leven voel ik dat ik anders ben dan de gemiddelde vrouw. Zo heb ik een afkeer van burgerlijkheid. Huisje, boompje beestje past niet bij mij en van een gezinssituatie in een nieuwbouwhuis ergens in Friesland krijg ik nog net geen astma-aanval. In het verleden heb ik samengewoond met mijn ex en hoewel ik dat vaak ook heel fijn én gezellig vond, weet ik nu dat ik niet meer snel een man bij mij laat intrekken. Zeker niet in mijn mini-appartement van 45m2. Waarom zou ik ook? Ik heb geen kinderwens en ik heb met mijn drukke leven af en toe echt mijn eigen ruimte nodig. Daarnaast vind ik het heerlijk om alleen op te staan, een iced matcha latte voor mezelf te maken zonder dat ik met iemand moet praten of moet bespreken wat we vanavond gaan eten. Vooral die laatste vraag vind ik reuze vervelend. Als professionele foodie ben ik de hele dag bezig met fantaseren wat ik in de avond ga eten en daar wil ik me dus absoluut niet in de ochtend al op vastleggen.
Ik heb mezelf in een relatie altijd als monogaam beschouwd en weet ook niet beter dan dat. Toch geloof ik slechts in tijdelijke monogamie. De meeste relaties houden, zo lees ik online, gemiddeld zeven jaar stand en daarna is vaak, uitzonderingen natuurlijk daar gelaten, de koek op door allerlei verschillende redenen. In mijn omgeving hoor ik van bevriende stelletjes regelmatig dat ze al maanden geen seks meer hebben, op elkaar uit gekeken zijn en ondanks vele therapieën het liefst uit elkaar gaan maar toch samenblijven. Vanwege de kinderen of zoals een vroegere vriendin ooit zei: ‘Ik ben bang om zo’n sneue single te worden’. Mensen die dat zeggen zijn überhaupt niet gelukkig met zichzelf denk ik dan altijd maar. En nu klink ik misschien heel negatief en a-romantisch, maar ik ben ook gewoon iemand die jankt bij ‘All You Need is Love’ , wegzwijmelt bij romantische films én op een eenzame zondagavond ook wel eens verlangt naar een leuke man met wie ik op de bank een filmpje kan kijken.
We weten allemaal dat je niet alles bij één persoon kunt vinden, maar als vrouw die bewust kinderloos is en geen tijdsdruk heeft ben ik, ja ik geef het meteen toe, veel te kieskeurig. Mijn ideale droomman moet geen tv-zappende bankhanger zijn, maar een actief en ondernemend type. Zonder kinderen. Het liefst is hij grappig, zorgzaam, eerlijk, onafhankelijk en houdt ie van spontaniteit, avontuur, backpacken, koken, festivals, kamperen, meerdaagse hikes door de natuur, restaurants ontdekken en honden. Verder vind ik het extra aantrekkelijk als hij een creatieve baan heeft en moet hij geen moeilijke gesprekken uit de weggaan, nieuwsgierig en geïnteresseerd zijn.
I know, dat klinkt als een onmogelijke lijst, maar tot mijn eigen verbazing vond ik in 2017 precies dát…verdeeld over drie mannen. Zo was Willem degene met ik samen op actieve dates ging. We gingen kamperen, kanoën, fietsen en we konden urenlang kletsen over van alles en nog wat en hij kon fantastisch koken. Gijs, die zowat naast me woonde, was er echt voor de gezelligheid, de lol én het avontuur. Met hem ging ik naar Museumnacht, veel uit eten en we stonden wekelijks tot in de late uurtjes in de Marktkantine. En dan was er nog de ingewikkelde, onbereikbare fotograaf die alleen maar ontzettend knap en fantastisch tussen de lakens was. Verder had hij mij absoluut niks te bieden. Natuurlijk werd ik op die laatste persoon wel smoorverliefd, en hij op mij, en na een jaar lang aantrekken en afstoten (ik was nog jong) werd dat uiteraard niks.
Toch vond ik het heerlijk: drie totaal verschillende mannen die samen verrassend goed pasten bij wat ik zocht. Soms verlang ik nog wel eens terug naar die vier maanden die precies lang genoeg duurde. Met Willem en Gijs ben ik overigens nog lange tijd heel goed bevriend geweest. Totdat het vaderschap ons uit elkaar dreef.
Solo-polyamoreus daten is wat mij betreft fantastisch en zolang er geen verliefdheidsgevoelens bij komen kijken, ben ik daar heel goed in. Verliefd worden op meerdere personen is, denk ik, alleen niet aan mij besteed. Eerst maar eens verliefd zien te worden op één exemplaar. En nee, alsjeblieft niet weer op een onbereikbare en spannende idioot.
Mocht ik ooit weer in een positie komen dat ik drie mannen tegelijkertijd ontmoet dan sta ik zeker open voor een tijdelijke situatie als deze, maar als 38-jarige vrouw met een drukke baan en een fantastisch sociaal leven heb ik helaas toch iets minder tijd voor dit soort avonturen dan toen ik dertig was.
Om het mezelf, én anderen, wat makkelijker te maken heb ik me wel voorgenomen om na een date-pauze van één jaar mijn eisenlijstje meer los te laten en dus sprak ik af met een man die lang niet alle hokjes afvinkt. Maar hé, je kunt niet alles hebben. Of wel? Stay tuned!
Lees ook:
– COLUMN: Daten zonder kinderwens #1: Waarom ik eind 2024 stopte met online daten
